پای دل

مگر چه میخواستم ازین بیشتر؟ غایت سادگی و مهربانی تو، همهی طلب همدمیام را کفایت کرد. با بهار آمدی. خندههای مدامت شکوفه زد به بر و روی عزیز پروارت. دلداریهایت، نگاههایت، مصمم و محکم بودنهایت، ترسهایت، این همه را بیدریغ گذاشتهای توی سفرهام...نه! ازین بیشتر که نمیخواستم....

یا هفت ساله یا پنجاهساله بودهام. انگار هیچ وقت میان ایندو نزیستهام... به بهانهی بیست و اندی سالگیها....

حاضر شده روی تخت نشستم و از اندوه اینکه نمیدانم خودم و مهمانیام چقدر از شما دور است، دانههای اشک غلتیدند. دلتنگم از این همه بعیدی و بعد. گفتم نه کل بکشند، نه نقل بریزند. پ.ن: تو که نزدیکی. اما طول راه ما را به عطوفتت قیچی کن....

تب، فرصت پنهان عاشقی و هذیان است. فرصت کنده شدن از دنیا....

مناجاتالشاکرین را میخوانم و آرام نمیگیرم. میماند یک شبانهروز دلتنگی و صحبت خستهی تلفنی دهدقیقهای آخر شب که کوتاهترش میکنم تا بخوابی. میماند تخمهای ترد و نازک بغض که مدام تکثیر میشوند. : چطور آن بقیه دلتنگی زن و بچههایشان را تاب میاورند؟ ما آدم نیستیم یا آنها هیولا شدهاند؟...